وقتی معشوق از چشمت میافتد؛ درد از دست دادن خودت:
در روانشناسی به این حالت «سوگ آرمانزدایی» میگویند؛ مغز هنگام فروپاشی تصویر ایدهآل، همان مسیرهای عصبی درد فیزیکی را فعال میکند و بخش بزرگی از غم، سوگِ «خودی» است که عاشقش بوده، نه شخص واقعی. چقدر از این غم متعلق به اوست و چقدر متعلق به تصویری است که ساخته بودی؟
راهکار:
این غم بیشتر سوگِ تصویری است که از او ساخته بودی، نه سوگِ خودِ او؛ پس وقتی از چشمت افتاد، در واقع از یک توهم جدا شدی.