دل سوزی بینتیجه و ناسپاسی آدمها:
تحقیقات روانشناسی نشون میده که «اثر قربانینمایی» باعث میشه فردی که ازش حمایت کردی، بعداً برای حفظ عزت نفس خودش، کمک تو رو کوچیک و حتی آزاردهنده جلوه بده. این مکانیزم دفاعی ناخودآگاه، دقیقاً همون «بوی دود» رو میسازه. سوال اینجاست: آیا سوختن برای دیگران همیشه یک انتخاب آگاهانهست، یا عادتیه که از ترس تنهایی بهش چسبیدیم؟
راهکار:
این بیت رو بهعنوان یادآوری در نظر بگیر: گاهی سوختن برای دیگران فقط دود رو به خودت برمیگردونه. شاید وقتشه انرژی رو صرف کسی کنی که قدر شعله رو بدونه، نه کسی که بعداً بگه بوی دود میدی.