دل شکستگی و خدا

عشق یک‌طرفه و خداحافظی با خود؛ پناه بردن به خدا:

مغز انسان، عشق یک‌طرفه را مثل ترک اعتیاد تجربه می‌کند: افت دوپامین، وسواس فکری و علائم جسمی واقعی. در این حالت، سیستم پیش‌پیشانی ضعیف می‌شود و تصمیم‌های هیجانی غالب می‌گردند. جالب اینجاست که توسل ناگهانی به خداوند، نوعی «تثبیت فراشخصی» است؛ یعنی مغز برای بقا، از یک دلبستگی ناایمن به منبعی بی‌نهایت امن تغییر مسیر می‌دهد. این خداحافظی از خودِ زمین‌خورده، یک سازوکار دفاعیِ هوشمندانه است. حالا سؤال: آیا این تسلیم، ضعف است یا پیچیده‌ترین شکل مقاومت؟

راهکار:

رفیق من، این حس که از خودت خداحافظی کنی و رو به خدا بیاری، یه جور تولد دوباره‌ست. انگار داری از معامله‌گری عاطفی با آدم‌ها دست می‌کشی و سمت عشقی می‌ری که معیار قبولی‌اش رو خودت تعیین نمی‌کنی. روان‌شناس‌ها می‌گن سوگواری برای خودِ قدیمی، اولین گام خودسازی واقعیه؛ تو داری از «مهرطلبی» به «مهربانی بی‌قید و شرط با خویش» مهاجرت می‌کنی.