دل پر از درد و جایی برای آرزو نداشتن:
جالب است بدانید که در علوم اعصاب، درد مزمن همان نواحی مغز را فعال میکند که برای برنامهریزی آینده و تخیل مثبت لازم هستند؛ یعنی وقتی مغز درگیر پردازش درد است، منابع کافی برای تصور آیندهای روشن باقی نمیماند. به عبارت دیگر، آرزو کردن یک فعالیت شناختی پرهزینه است که در حضور درد اولویت خود را از دست میدهد. آیا میتوان با تغییر نگاه به درد، آن را به سکوی پرشی برای آرزوهای بزرگتر تبدیل کرد؟
راهکار:
درد ممکن است کانون توجه را محدود کند، اما در روانشناسی «سوگیری توجه منفی» باعث میشود فرد فرصتهای امیدبخش را نبیند. شاید این جمله نشانهای از فرسودگی عاطفی باشد؛ کمی استراحت ذهنی میتواند دریچهای برای آرزوهای جدید باز کند.