دل و جگر داشتن

رفاقت بیمه ندارد؛ همراهی دل و جگر می‌خواهد:

درد اجتماعی و درد جسمی در مغز یک مسیر مشترک دارند: پژوهش لیبرمن نشان داد طردشدن در قشر سینگولات قدامی همان ناحیه‌ای را فعال می‌کند که شکستگی استخوان درد ایجاد می‌کند. پس «خسارت رفاقت» استعاره نیست؛ هزینه‌ای واقعی و عصبی است. به همین دلیل باما بودن فقط انتخاب احساسی نیست؛ آمادگی مغز برای پذیرش درد احتمالی است. آیا این درد، ارزش ریسک را دارد؟

راهکار:

رفاقت بدون بیمه یعنی ریسک آگاهانه؛ همین خسارت است که عمق رابطه را نشان می‌دهد. می‌توانی این حس را با یک مثال از رفاقتی بسط بدهی که باوجود ضرر، دوباره انتخابش می‌کنی.