دل نوشته شهادت

زندگی خط خطی؛ وقتی نوشتن شهادت را خط می‌زنیم:

اینجا یک پارادوکس روانی نهفته است: در آزمایش «خرس سفید» وگنر، به افراد گفتند به خرس سفید فکر نکنند؛ دقیقاً همان فکر وسواس‌وار برمی‌گشت. خط زدنِ «شهادت» هم همین است: هر بار خط می‌کشی، دوباره آن را می‌خوانی و حک می‌کنی. خط‌خطی یعنی نفیِ حضور، ولی همان نفی، حضور را تثبیت می‌کند. آیا می‌شود چیزی را خط زد و ناخواسته آن را پررنگ‌تر نکرد؟

راهکار:

می‌توان این خط‌خطی‌ها را نه نفیِ زندگی، که مقاومت برای ماندن خواند: هر بار «شهادت» نوشته و خط زده می‌شود، یعنی هنوز دلیلی برای زیستن در کار است. زندگی شاید همین گفت‌وگوی بی‌پایانِ نوشتن و خط زدن باشد.