دل ندادن طرف مقابل را از بهانههایش بشناس:
در روانشناسی رابطه، پدیدهای به نام «صرفهجویی عاطفی» وجود دارد: مغز ناخودآگاه انرژی و زمان را فقط برای اهداف دارای پاداش بالا ذخیره میکند. وقتی کسی مدام بهانه میآورد، لزوماً نامهربان نیست؛ بلکه مدار پاداش مغزش تو را بهعنوان محرک کافی اولویتبندی نکرده است. تحقیقات نشان داده «ناهماهنگی شناختی» باعث میشود افراد برای توجیه بیعملی خود، بهانههای بیرونی بسازند. پس بهانهها بیش از آنکه دلیل باشند، محصولِ بیمیلیاند.
راهکار:
در روانشناسی رابطه، این متن به «نظریه سرمایهگذاری عاطفی» نزدیک است: آدمها منابع محدودشان مثل زمان، توجه و انرژی را جایی خرج میکنند که برایشان اولویت باشد. پس بیعملی و بهانه، خودش یک پیام واضح است، نه یک اتفاق.