دل لک زدن برای لبهای معشوق در غم و شادی:
لبها در نقشهٔ حسی مغز (هومونکولوس) سهمی بزرگتر از دستها و پاها دارند؛ یعنی مغز برای لمس لبها نیروی پردازشی عظیمی اختصاص میدهد. از طرفی یک بوسهٔ عمیق کورتیزول را پایین میآورد و اکسیتوسین و دوپامین آزاد میکند، همان کوکتل شیمیایی که اعتماد و انگیزه میسازد. پس لبها فقط مرز بدن نیستند؛ آنها دروازهٔ تنظیم هیجاناند. اگر هیجان با یک بوسه تنظیم میشود، چرا در غم و شادی هر دو به لب پناه میبریم؟
راهکار:
این جمله را میتوان فراتر از عشق رمانتیک دید: استعارهای از نیاز آدمی به حضور یک نفر در همهی حالات روحی. اگر میخواهی عمق بیشتری داشته باشد، بنویس «چ غمگین باشی چ شاد، دلم لک زده برای بودنت» تا رابطه از سطح بدن به حضور کل وجود بکشد.