وقتی معشوق رویایی ارزش فدا کردن آرزوها را ندارد:
در روانشناسی، ایدهآلسازی شریک عاطفی بهعنوان «رویا» یک مکانیسم دفاعی است: مغز برای فرار از ناهماهنگی شناختی، واقعیت را تحریف میکند. جالب اینکه مدارهای عصبی عشق رمانتیک با مدارهای اعتیاد همپوشانی دارند. وقتی رویاهای شخصی را فدای این ایدهآل میکنیم، دچار خطای «هزینه از دست رفته» میشویم؛ هرچه بیشتر فداکاری کنیم، ترک کردن دشوارتر میشود، حتی وقتی میدانیم ارزشش را نداشته. آیا این فداکاری نشانه عشق است یا اسارت ذهنی؟
راهکار:
شاید آن شخص رویای تو نبود، بلکه آینهای بود که رویاهایت را در آن میدیدی. حالا که آینه شکسته، خودت رویای خودت باش.