دل خوشی به گذشته

دلتنگی شبانه و یاد معشوق؛ دل‌خوشی به خاطره‌ها:

مغز شب‌ها برای خاطرات عاطفی نقش یک دی‌جی حسی را بازی می‌کند: هیپوکامپ صحنه را بازسازی می‌کند و آمیگدال همان هیجان قدیمی را دوباره ترشح می‌کند. جالب‌تر اینکه بوی باران به‌خاطر اتصال مستقیم پیاز بویایی به مرکز حافظه، قوی‌ترین ماشین سفر در زمان است. در روان‌شناسی به این حالت «نوستالژی پیش‌بینانه» می‌گویند؛ دلتنگی برای چیزی که غایب است اما در ذهن از حضورش لذت می‌بریم. نسخه تو بیشتر شنیداری است یا بویایی؟

راهکار:

این متن نشان می‌دهد آدم‌ها برای تاب‌آوردن غیاب، به حس‌های حاضر پناه می‌برند؛ اما نسخه تو از جنس غیاب است نه حضور. می‌توانی همین حس را از زاویه بو یا صدایی که معشوق دوست دارد بنویسی تا دلتنگی ملموس‌تر و تازه‌تر شود.