دل خوشی با عشق

دلم را به تو خوش کرده‌ام؛ متن عاشقانه خاص:

سیستم پاداش مغز با دیدن چهره معشوق و گل‌های زیبا دوپامین ترشح می‌کند. یعنی توی این مصرعِ شاعرانه دو بمب شادی را همزمان در مغز مخاطب منفجر می‌کنی: هم «تو» و هم گل. علم می‌گوید مقایسه‌ات بی‌نقص است. به نظرتان شاعران قدیم این سازوکار را ناخودآگاه می‌شناختند؟

راهکار:

زیبایی‌های گذرا را بهانه‌ای برای دیدن جاودانگی در معشوق کردی؛ چه باک اگر فردا گل‌ها پژمرده شوند وقتی تو شکوفایی؟