دل کاروانسرا

دل به کسی نده که دلش کاروانسراست؛ نشانه‌های آدم بی‌ثبات:

کاروانسراهای صفوی هر ۳۰ تا ۴۰ کیلومتر ساخته می‌شدند تا کاروان فقط شب را بگذراند و برود؛ یعنی معماری‌شان عمداً حس ماندن نمی‌داد. از منظر روان‌شناختی، دل‌بستن به فردی با صمیمیت ناپایدار، همان مدار پاداش متناوب مغز را فعال می‌کند که در قمار باعث اعتیاد می‌شود؛ چون گاهی پاسخ می‌گیرید و گاهی نه، دقیقاً وابسته‌کننده‌ترین الگوی تقویت است.

راهکار:

این استعاره را می‌شود جور دیگری هم دید: کاروانسراها برای مسافران خسته امن بودند، اما اقامت دائمی نبودند. شاید بعضی آدم‌ها فقط قرار است ایستگاه موقت رشد تو باشند، نه مقصد.