دلدرد عشقی؛ وقتی خبری از پروانههای شکم نیست:
رابطهٔ عاشقانه و اضطراب از نظر فیزیولوژی یکساناند: هر دو ترشح دوپامین و کورتیزول را بالا میبرند. «پروانههای شکم» در واقع پاسخ سیستم عصبی سمپاتیک به خطر یا هیجان است؛ وقتی این محرک تکرار میشود، بدن خسته میشود و همین سیگنال به شکل دلدرد و ناراحتی گوارشی ظاهر میشود. پس نبودن پروانه نمیتواند به معنی نبودن عشق باشد. آیا ممکن است دلدرد، شکل تکاملیافتهٔ همین پروانهها باشد؟
راهکار:
این دلدرد، نسخهٔ واقعیتر «پروانههای شکم» است: وقتی توقعِ عاشقانه با تجربهٔ آدمها میآمیزد، هیجانِ خام به دردِ آشنا تبدیل میشود. شاید این نه پایانِ احساس، که شروعِ نگاهِ بالغتر به عشق باشد.