دل بستن و پشیمونی

دل بستن و پشیمونی: چرا آدم‌ها ناامیدت می‌کنند؟:

اون لحظه‌ای که دلت رو می‌بندی، مغزت هورمون اکسی توسین ترشح می‌کنه که اعتماد کور ایجاد می‌کنه. بعد که طرف مقابل خیانت می‌کنه، سیستم دوپامین و کورتیزول قاطی می‌شه و حس پشیمونی شدید می‌سازه. جالب اینه که تحقیق‌ها نشون دادن آدم‌ها بعد از طرد شدن، حتی بیشتر از قبل به اون فرد وابسته می‌شن (سندرم اعتیاد عاطفی). چرا ذهن ما این‌قدر به اشتباه تکرار الگوهای دردناک علاقه داره؟

راهکار:

این جمله رو می‌شه بازنویسی کرد: «دل بستن ریسک داره، ولی هر پشیمونی یه درس برای انتخاب‌های بعدی‌ست.» دیدگاه جدید: ترس از پشیمونی گاهی قوی‌تر از لذت وصله.