دل بستن و تهش دلخوری؛ واقعیت تلخ وابستگی عاطفی:
در روان‌شناسی، جدایی عاطفی همان مسیر عصبیِ درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ یعنی دلشکستگی فقط استعاره نیست. سیستم دوپامین که با هر پیام یا توجه معشوق شرطی شده، ناگهان با محرومیت مواجه می‌شود و علائمی شبیه ترک اعتیاد ایجاد می‌کند. جالب‌تر این‌که آدم‌ها اغلب دلبستگی را با وجود آگاهی از ریسک انتخاب می‌کنند، چون مغز پاداش احتمالی را بیشتر از درد احتمالی وزن می‌دهد.
راهکار:
دل بستن را می‌شود جور دیگری دید: در روان‌شناسی، دلبستگی مثل سرمایه‌گذاری احساسی است؛ حتی اگر پایانش تلخ باشد، مغز از تجربهٔ عمیق انسانی رشد می‌کند. هر دلخوری نقشه‌ای برای شناخت مرزهای عاطفی‌ات است؛ پس شاید هوشمندانه‌تر این باشد که آگاهانه انتخاب کنی کجا و به چه کسی دل ببندی.