مثل سنگی که در دریا گم میشود: دل بستن و دل کندن:
جالب است بدانید مغز انسان هنگام دل بستن همان مسیرهای عصبی را فعال میکند که در اعتیاد به مواد مخدر. دوپامین و اکسیتوسین طوفانی به راه میاندازند و سنگ را «مال خودمان» میکنیم. اما دل کندن نیاز به بازنویسی آن مسیرها دارد – مثل پیدا کردن سنگی که دیگر دقیقاً جای اولش نیست. سوال: آیا میشود بدون انداختن سنگ، از دریا لذت برد؟
راهکار:
اگر سنگ را نماد دلبستگی بدانیم، دریا هم نماد زمان است. در روانشناسی به این «سوگیری مالکیت» میگویند: چیزهایی که داشتهایم را بیشتر از ارزش واقعیشان میبینیم. شاید دل کندن یعنی قبول کنیم که آن سنگ دیگر مال ما نیست، بلکه جزئی از بستر دریاست.