دل بستن به تبر

دل بستن به تبر؛ دروغی که به خود می‌گوییم:

پارادوکس خودفریبی: مغز برای کاهش تنشِ ناشی از تناقض، نه رفتار را عوض می‌کند بلکه باور را؛ به این «کاهش ناهماهنگی شناختی» می‌گویند. در آزمایش‌های انتخاب اجباری، افراد پس از انتخاب، گزینهٔ انتخابی را جذاب‌تر می‌بینند. همین مکانیسم می‌تواند وابستگی به تبر را در ذهن «عشق» جا بزند.

راهکار:

تصویر «درختی که به تبر دل بسته» را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: نه عشق به قطع‌کننده، بلکه ترسی آشنا از رها کردن زخمِ قدیمی. ادامه‌اش می‌شود نوشتن از بخشی از خود که از آسیب دیدن هویت می‌گیرد؛ مثلاً یک پاراگراف از زبان ریشه‌ها که تبر را «باغبانِ ناخواسته» صدا می‌زنند.