دل بستن به رابطه بی آینده

خاطره ساختن با آدمایی که موندنی نبودن:

مغز هنگام تجربه‌های خوشایند، مدار پاداش را فعال می‌کند حتی وقتی منطقاً می‌داند رابطه موقتی است؛ دوپامین روی «لحظه» قفل می‌کند، نه آینده. بعد از رفتن، حافظه طبق قاعده اوج-پایان فقط اوج هیجانی و پایان را نگه می‌دارد؛ برای همین خاطره‌ها از خود رابطه واقعی‌تر و ماندگارتر می‌شوند. اگر مغز آینده را بر لحظه ترجیح می‌داد، اصلاً خاطره‌ای ساخته می‌شد؟

راهکار:

اینجا تناقض اصلی میان «آگاهی از پایان» و «تجربه‌ی زیسته» است؛ خاطره ساختن با آدم موقتی لزوماً اشتباه نبود، چون مغز لحظه‌ها را جدا از ماندگاری آدم‌ها ذخیره می‌کند. شاید درد اصلی نه خود خاطره، بلکه مقایسه‌ی حالِ بدون آنها با نوستالژی گذشته است.