دل بستن به همه

مشکل اینه که فکر می‌کنی همه قلب تو رو دارن:

آیا می‌دونی این حس ریشه در «سوگیری فرافکنی» داره؟ مغز ما تمایل داره احساسات و باورهای خودمون رو به دیگران نسبت بده. وقتی خودت عمیقاً به کسی اهمیت میدی، ناخودآگاه فکر می‌کنی اونم بهت اهمیت میده. جالبه که این خطا در روابط نزدیک بیشتر رخ میده چون ذهن دنبال شواهدی می‌گرده که هماهنگ با انتظاراتش باشه. به‌همین خاطر، خیلی از آدم‌ها نشانه‌های کوچک محبت رو بزرگنمایی می‌کنن و بعد وقتی واقعیت آشکار میشه، شوکه میشن. این مکانیزم دفاعی از ترس طرد شدن نشأت می‌گیره. سوال اینجاست: چطور می‌تونیم بدون قضاوت، واقع‌بینانه‌تر به نیت دیگران نگاه کنیم؟

راهکار:

این جمله انگار به یک خطای شناختی اشاره داره: «اثر کانون توجه» یعنی ما فکر می‌کنیم همه مدام به ما فکر می‌کنن، درحالی‌که هرکس غرق دنیای خودشه. شاید بهتره به‌جای «همه قلب تو رو دارن» بگی «بعضی‌ها شایسته‌اند قلبت رو داشته باشن».