دل بستن به فرد اشتباه

غرق شدن در عشق یک طرفه و نادیده گرفتن عشق واقعی:

پارادوکس «کمبود جذاب»: پژوهش‌های روان‌شناسی اجتماعی می‌گویند عدم قطعیت در پذیرش، مدار پاداش مغز را بیشتر از تأیید قطعی فعال می‌کند؛ همان مکانیزمی که قمار را اعتیادآور می‌کند. فرد دست‌نیافتنی، نُه نفر حاضر را در حاشیه توجه می‌برد. ما این خطای شناختی را با عشق اشتباه می‌گیریم.

راهکار:

این متن پارادوکس توجه را نشان می‌دهد: ذهن به عدم قطعیت و پاسخ نگرفتن، بیشتر از تأیید قطعی واکنش نشان می‌دهد. در واقع این غرق‌شدن، اعتیاد به «شاید» است، نه لزوماً عشق به آن یک نفر. همان نه نفرِ شناگر، واقعیتِ در دسترسِ توجه‌اند؛ اما ذهن آن‌ها را بدیهی می‌گیرد و یک ساحل خالی را به کل اقیانوس ترجیح می‌دهد.