دل بستن به کسی که سهمت فقط دلتنگی بود:
در روانشناسی به این حالت «لیمرنس» میگویند؛ نوعی وابستگی شناختی که در آن مغز بهجای دریافت پاداش واقعی از معشوق، به «انتظار» و «دلتنگی» شرطی میشود. پژوهشها نشان میدهد دوپامین در فاز انتظار عشق یکطرفه بیش از زمان دریافت توجه واقعی ترشح میشود؛ به همین دلیل آدمها ناخودآگاه جذب کسانی میشوند که سهمشان فقط غیاب است. این یک خطای پیشبینی پاداش است، نه ضعف شخصیت.
راهکار:
دلتنگی هم نوعی دارایی عاطفی است؛ یعنی هنوز ظرفیت عمیق دوست داشتن در تو فعال است، فقط گیرِ آدمِ اشتباه افتاده.