دلبستگی به امام حسین و شبهای جمعه کربلا:
در نورولوژی، ارادت عمیق مذهبی دقیقاً همان مدارهای مغزی عشق رمانتیک را فعال میکند (هستههای اکومبنس و تگمنتوم شکمی) و ترشح دوپامین و اکسیتوسین را بالا میبرد. به همین دلیل زیارت و مناجات حس شناوری و تسکین درد میدهد. دورکیم این حالت را «جوشش همگانی» مینامید. آیا میتوان این همآمیزی عصبی را کلید فهم ارادت میلیونی اربعین دانست؟
راهکار:
پژوهشهای روانعصبی نشان میدهند که دلبستگی معنوی عمیق و تکرار ذکر، فعالیت سیستم عصبی پاراسمپاتیک را افزایش میدهد، کورتیزول را کاهش میدهد و با ترشح اکسیتوسین، احساس پیوند و آرامش را تقویت میکند. شاید همین سازوکار زیستی، راز آرامش پایدار زائران کربلا باشد.