سر چشمانت قید آدم و عالم میزنم؛ شعر عاشقانه:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد هنگام دیدن چهرهی معشوق، بخشی از قشر پیشپیشانی که نقد و قضاوت دیگران را بر عهده دارد غیرفعال میشود؛ عشق واقعاً «کور» میکند. دوپامین و اکسیتوسین مدار پاداش را چنان فعال میکنند که هزینهی رها کردن «آدم و عالم» در آن لحظه نزدیک صفر به نظر میرسد. چشمهای او فقط استعاره نیستند؛ یک بازنویسی شیمیایی اولویتها هستند. اگر مغز فردا با این چشمها آشنا شود، باز هم از دنیا میگذری؟
راهکار:
این بیت را میشود با نگاه «انتخاب آگاهانه» بازخوانی کرد: تو داری دنیا را نمیبازی، داری جهانِ دیگری را میسازی که مرکز آن چشمهای اوست. اگر خواستی ادامهاش بدهی، یک سطر به «چه چیزی در آن چشمها میبینی که دنیا ندارد» اضافه کن.