عشق بدون تماس؛ وقتی دلت بیحضور کسی لبریز میشود:
در علوم اعصاب به این پدیده «شبیهسازی ذهنی تماس» میگویند: نورونهای آینهای مغز وقتی فقط تصور میکنی کسی را بغل میکنی، همان الگوی فعالیتی را ایجاد میکنند که در بغل واقعی رخ میدهد. یعنی بدن فرق لمس واقعی و لمسِ بهوضوح تصور شده را تقریباً نمیفهمد و عشق میتواند تماماً در نقشه عصبی ذهن ساخته شود. پس عاشق شدن بدون حتی یک لحظه تماس، از دید مغز یک نقص نیست؛ یک مسیر جایگزین کاملاً واقعی است. تا حالا فکر کردهای چند درصد از عشقی که حس میکنی را خودِ ذهنت ساخته؟
راهکار:
این متن در واقع توصیف عشق افلاطونی است؛ عشقی که از غیابِ لمس، تصویر ذهنیِ بزرگتری میسازد. گسترش طبیعی آن، جستوجوی «نشانههای نامرئی» آن رابطه است: صدایی که در خاطره مانده، یا سکوتهایی که حرف میزدند.