ربودن دل با یک نگاه؛ شعری از عشق ناخودآگاه:
پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد وقتی دو نفر به مدت ۴ دقیقه مستقیماً در چشمان یکدیگر نگاه میکنند، مغزشان شروع به هماهنگی در ریتمهای امواج آلفا میکند و حتی ضربان قلبشان یکسان میشود. نگاه متقابل مانند یک پل عصبی عمل میکند که پیش از آنکه ذهن منطقی پردازش کند، عشق را از مسیر غریزه و ناخودآگاه وارد میکند. آیا عشق ابتدا در چشم شکل میگیرد یا در مسیرهای عصبیای که حتی خبر نداریم؟
راهکار:
عشق اغلب پیش از آنکه ما از کنار هم رد شویم، در کوچههای ناخودآگاه نقش میبندد. نگاه شما صرفاً ماشهای بود که چیزی را که از قبل حاضر بود، آشکار کرد. شاید بهتر باشد دفعه بعد باور کنیم که نگاهها میتوانند پیشگوییهای عاشقانه باشند، نه صرفاً رد شدن.