چرا بعد از مراقبت از دل دیگران، دلی برای خودم نماند؟:
در روانشناسی پدیده‌ای به نام «خستگی از شفقت» وجود دارد: افرادی که بیش از حد مراقب احساسات دیگران‌اند، به مرور توان خودتنظیمی هیجانی‌شان را از دست می‌دهند و مراقبت از خود برایشان شبیه گناه می‌شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهد مغز این افراد، توجه به نیازهای خود را با «تهدید طرد شدن» مرتبط می‌کند؛ برای همین مهربانی با خود را ناخودآگاه خاموش می‌کنند. نکتهٔ تلخ این‌جاست: هرچه بیشتر نقش ناجی را بازی کنی، کمتر کسی می‌بیند که خودت هم به نجات نیاز داری.
راهکار:
این متن را می‌شود از لنز «ایثار بیمارگون» دید: کسی که مدام نقش محافظ دل دیگران را دارد، گاهی ناخودآگاه از دیده شدن خودش فرار می‌کند. دل دیگران را نشکستن با دل خودت را آباد کردن یکی نیست؛ اولی مراقبت از رابطه است و دومی مراقبت از هویت. شاید جذاب‌ترین پیچش این است که آدمِ همیشه مهربان، سخت‌ترین قاضیِ خودش است.