دل برای خنده تو

شعر عاشقانه؛ دلم برای خنده‌ات ضعف می‌کند:

لبخند واقعی (دوخن) فقط ۱۳ عضله را درگیر می‌کند، اما همین سیگنال در مغز بیننده نورون‌های آینه‌ای را فعال و ترشح اکسیتوسین را بالا می‌برد؛ به همین دلیل ضربان قلب و فشار خون اطرافیان آرام‌تر می‌شود. پس «جان دادن» برای لبخند، یک تبادل عصبی-هورمونی دوطرفه است.

راهکار:

این ابیات را می‌توان به‌جای فداکاری یک‌طرفه، یک مدار بازخوردی دید: لبخندِ او فقط پاداش نیست، خودش محرک دوباره‌سازی دل است. اگر ادامه‌اش را بنویسی، از زاویه «چه چیزی در من زنده می‌شود وقتی او می‌خندد؟» شروع کن، نه از زاویه «چه‌قدر ضعیف می‌شوم».