قشنگیش این است: دل، نگاه و فکرت پیش یک نفر باشد:
در علوم اعصاب، الگوی «دلبستگی متمرکز» شبیه فعال شدن مسیر پاداش مغز هنگام مصرف مواد است؛ تصویر طرف مقابل، دوپامین و اکسیتوسین آزاد میکند. پژوهشهای تصویربرداری نشان دادهاند که در عشق عمیق، همان ناحیهای از مغز که به «اعتیاد» مربوط میشود روشن میگردد. پس وقتی میگویی «همهچیزت پیش یک نفر است»، داری از یک پدیدهٔ زیستشناختی واقعی حرف میزنی: قلب و ذهن، یک مرکز امنیت میسازند. سؤال اینجاست: اگر آن یک نفر نباشد، این مرکز چه میشود؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر دید: زیبایی در «انتخاب آگاهانه» است، نه در «نیازِ چسبنده». وقتی دل، نگاه و فکرت پیش کسی است، یعنی به او امنیت دادهای؛ پس قشنگی واقعی زمانی کامل میشود که او هم همین امنیت را به تو بدهد.