دل باختن به چشمان

دلباختگی به چشمانی که نمی‌بینی:

نگاه کردن به چشمان کسی باعث ترشح اکسی توسین (هورمون عشق) و دوپامین در مغز می‌شود. اما وقتی از نگاه محروم می‌شوی، سیستم پاداش مغز دچار 'نقصان پاداش' می‌شود و همان مدارهای اعتیاد فعال می‌گردند. این یعنی دوری، گاهی میل را تشدید می‌کند. آیا این مکانیسم به مرور زمان به وسواس فکری تبدیل نمی‌شود؟

راهکار:

این حس عمیق از 'نگاه نکردن' گاهی قوی‌تر از خود نگاه است. شاید عشق واقعی در نبودن و خیال‌پردازی ریشه دارد؛ همان طور که سعدی گفت: 'دل به امید دیدنش زنده‌ام'. آیا این فاصله باعث ماندگارتر شدنِ عشق نمی‌شود؟