دخترها فرشتههای روی زمیناند؛ بدون بال اما پر از مهر:
در اسطورههای بینالنهرین، ایزدبانوان بالدار نماد جنگ و قدرت بودند، نه لطافت. در عبریِ باستان هم «مالاخ» یعنی پیامرسان، نه موجودِ معصوم. پس وقتی میگوییم دخترها فرشتهاند، ناخواسته آنان را از خشم، خطا و انتخاب انسانی تهی میکنیم. تاریخ این تعریفِ زیبا را بارها به ابزاری برای سکوت زنان تبدیل کرده است. آیا میتوان فرشته را بدون سلب انسانیت تعریف کرد؟
راهکار:
این جمله را از تعارف به یک نگاه انسانی تبدیل کن: اگر فرشته پیامآور مهر باشد، هر دختری با انتخابهای مهربانانهاش خودش فرشتهی زندگی ماست؛ نه بهخاطر ذات آسمانی، بلکه بهخاطر ارادهی زمینیاش.