پارادوکس حواس پرتی آگاهانه: وقتی می‌دانی که نیستی:
این پارادوکس یادآور «نظریه ذهن سطح دوم» است: توانایی انسان برای آگاهی از ناآگاهی خود. جالب اینجاست که در علوم اعصاب، وقتی فرد می‌گوید «حواسم نیست» اما می‌داند که نیست، بخش پیش‌پیشانی مغز فعال می‌شود—همان جایی که خودآگاهی را مدیریت می‌کند. پس این جمله نه یک تناقض، بلکه یک شاهکار شناختی است. آیا این حالت را «هشیاری در غیاب توجه» می‌توان نامید؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس کلاسیک از خودآگاهی است: «من می‌دانم که نمی‌دانم». در روانشناسی به این «فراشناخت» می‌گویند. اگر به دنبال گسترش این ایده هستی، می‌توانی به «توجه دوگانه» یا «ذهن آگاه از غیاب خود» فکر کنی. مثلاً در مدیتیشن، لحظه‌ای که متوجه می‌شوی حواست پرت شده، خودش یک لحظه حضور ذهن است.