دختر قوی و تنها

زخم های کهنه؛ وقتی تنهایی دیگه درمان نیست:

حافظهٔ عاطفی برخلاف باور عمومی در مغز مثل فایل متنی ذخیره نمی‌شه؛ هر تجربهٔ دردناک همراه با حالت بدن، بو، رنگ و صدا اتصال عصبی می‌شه. بعداً یه بوی ساده یا یه لحن آشنا کافیه تا آمیگدال بدون اجازهٔ قشر پیش‌پیشانی، کل سیستم جنگ و گریز رو فعال کنه. برای همین زخم‌های عاطفی کهنه دقیقاً مثل زخم جسمیِ بدجوش، می‌تونن سال‌ها بعد با یه محرک کوچیک سر باز کنن. چند نفر از ما دقیقاً می‌دونیم کدوم اتفاق کوچیک دکمهٔ اون زخم رو زد؟

راهکار:

شاید این زخم‌ها فقط یادآور سختی‌های گذشته نیستن؛ شاید دارن نشون میدن که ترمیم واقعی، همیشه به دست خودِ آدم انجام نمی‌شه و گاهی اجازه دادن به دیگران برای دیدنِ زخم، خودش بخشی از درمانه.