دختری که عاشق بود

جبران ناپذیری عشق و حسرت دختری که عاشق بود:

بر اساس «نظریه بیزاری از فقدان»، مغز درد از دست دادن را حدود دو برابر قوی‌تر از لذت معادل آن پردازش می‌کند. حافظه هم با «نوستالژی» خاطرات عاشقانه گذشته را پررنگ‌تر و واقعی‌تر از آنچه بودند بازسازی می‌کند؛ پس چیزی که «جبران‌ناپذیر» می‌نامیم، ترکیبی از عشق واقعی و خطای شناختی است.

راهکار:

این جمله عشق را مثل دارایی می‌بیند که می‌شود جبرانش کرد؛ اما تجربه‌های عاطفی کالا نیستند. بازسازی دقیق آدم قبلی ممکن نیست، ولی می‌شود الگوی آن رابطه — احترام، همراهی، دیده‌شدن — را شناخت و در رابطه‌ای تازه بازتولید کرد، نه به‌عنوان کپی، بلکه به‌عنوان نسخه آگاه‌تر.