چرا عشق از دست رفته هرگز جبران نمیشود؟:
یک حقیقت شگفتانگیز از علم عصبشناسی: وقتی عاشق میشویم، ماده شیمیایی اکسیتوسین در مغز پیوندی میسازد که با هر بار یادآوری، همان مسیرهای عصبی تقویت میشوند. این مسیرها مثل اثر انگشت هستند – منحصربهفرد و غیرقابل کپی. به همین دلیل است که حتی اگر بعدها عشقی عمیقتر تجربه کنید، آن عشق اولیه هرگز «همان» نخواهد شد. این فقط احساسی نیست، زیستشناسی محض است. سوالی برای شما: آیا تا به حال شده که خاطرهای از عشق گذشته دقیقاً همان حس فیزیکی اولیه را در بدنتان زنده کند؟
راهکار:
این جمله بیانگر یک حقیقت روانشناختی عمیق است: دلبستگیهای عاطفی اولیه (بهویژه در دوران نوجوانی و جوانی) الگوهای عصبی منحصربهفردی در مغز ایجاد میکنند که بعدها بهسختی بازتولید میشوند. اما نکته امیدوارکنندهتر این است که توانایی مغز برای شکلدهی پیوندهای جدید (نوروپلاستیسیته) هرگز متوقف نمیشود. شاید بهجای «جبران»، بهتر است بگوییم «جایگزینی با کیفیت متفاوت».