دفاع طنز از سینگلی؛ چرا خدا خودش سینگل است؟:
در الهیات مسیحی و اسلامی، تجرد خداوند نه از سر نقص، بلکه به خاطر بینیازی مطلق است؛ اما در زیستشناسی تکاملی، پیوند جفتی در فقط ۳ تا ۵ درصد پستانداران دیده میشود و انسان یکی از همین استثناهاست. پارادوکس اینجاست: موجودی که تنهایی را تاب نمیآورد، خدایی را تصور میکند که بینیاز از دیگری است.
راهکار:
این گزاره را میتوان از زاویهی «بینیازی» هم خواند: در الهیات، تجرد خدا نشانهی کمال است نه کمبود؛ اما در روانشناسی، تنهاییِ انتخابی با تنهاییِ تحمیلی تفاوت دارد. شاید خطمرز بین «سینگلِ راضی» و «سینگلِ تنها» دقیقاً همین انتخاب است.