دیدن زیباییهای زندگی با چشم دل:
مغز برای بقا تهدیدها را قویتر از زیباییها رمزگذاری میکند؛ روانشناسان به آن سوگیری منفیگرایی میگویند. برای تعادل، توجه آگاهانه به زیبایی مثل یک تمرین عصبی عمل میکند: ثبت روزانه سه چیز خوب میتواند بعد از چند هفته الگوی توجه را تغییر دهد. در هلند قرن ۱۷ پیاز لاله تا حدی گران بود که با یک خانه معاوضه میشد. آیا زیبایی همیشه واقعیت است یا مهارتِ دیدن؟
راهکار:
زیبایی همیشه آنجا نیست که دنبالش میگردیم؛ گاهی در زاویهی نگاه ما به چیزهای معمولی ساخته میشود. چشم دل یعنی کشف همان چیزهایی که عادت روزمره از دیدنشان محروممان کرده. قشنگی دنیا شاید کمتر یک واقعیت عینی باشد و بیشتر یک مهارتِ توجه. همین مهارت است که یک لبخند ساده را از یک اتفاق معمولی به یک لنگر آرامش تبدیل میکند.