دیدن تو در باران

دیدن تو در باران؛ محکوم به عاشقی:

بوی باران (پتریکور) مستقیم به سیستم لیمبیک—مرکز هیجان و حافظه—می‌رسد و از تالاموس عبور نمی‌کند؛ همین میان‌بر عصبی باعث می‌شود یک لحظهٔ خیابانی مثل حکمی قدیمی در ذهن قفل شود. ذرات ژئوسمین و روغن‌های گیاهی نم‌نمای باران را به خاطره‌ای چسبناک تبدیل می‌کنند. کدام بو، خاطره‌ای را برایت زنده می‌کند؟

راهکار:

این «محکوم به تاوان» را می‌شود به «محکوم به زیباییِ لحظه» بازنویسی کرد؛ یعنی باران و دیدن او نه مجازات، بلکه حکم ابدیِ خوشبختی باشد. یک ادامهٔ پیشنهادی: «حکمم را با خیس شدن امضا می‌کنم.»