دیدن شکوفایی انسان

شکفتن شادی و پرواز بلند آدمیزاد:

در روان‌شناسی مثبت‌گرا، هیجان شعف و شکفتگی با ترشح دوپامین و اندورفین، آستانه درد را بالا می‌برد و ادراک زمان را فشرده می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند تجربه‌های اوج، مانند تماشای پرواز یا شکوفایی طبیعت، ضربان قلب را به الگوی انسجام قلبی نزدیک می‌کنند و خلاقیت را تا حدود ۴۵ درصد افزایش می‌دهند. حتی دیدن صعود یک پرنده می‌تواند شبکه حالت پیش‌فرض مغز را آرام کند. آیا پرواز، استعاره‌ای از رهایی از قیدهای ذهنی است یا فقط واکنشی شیمیایی؟

راهکار:

این تصویر را می‌توان به «تجربه اوج» مازلو نزدیک دانست؛ لحظه‌ای که خودآگاهی کمرنگ می‌شود، زمان کند می‌شود و فرد سبکی و یگانگی با جهان را حس می‌کند؛ درست مثل تماشای ناگهانی شکوفه‌زدن یا اوج‌گرفتن یک پرنده.