دیدن شکل در ابرها

زندگی در شأن نگاه شاعرانه به ابرها:

دیدن شکل در ابرها «پاریدولیا»ست: مغز برای بقا در نویز تصادفی الگو می‌سازد و همین مکانیزم، ریشهٔ اسطوره، هنر و سوءظن است. جالب اینکه خلاق‌ترها الگوهای بیشتری می‌بینند، اما همان مغز گاهی الگوی دروغ می‌سازد. مرز خیال و توهم کجاست؟

راهکار:

این جمله بیشتر از بی‌ارزشی زندگی، از شکاف میان ظرفیت خیال انسان و نظم ماشینی روزمره می‌گوید؛ همان لحظه‌ای که ابرها را شکل‌بندی می‌کنی، زندگی را از «باید»ها به «می‌توان دیدن»ها برمی‌گردانی.