دو چیزی که آدمها را میرنجاند: قلب سنگی و دلتنگی:
تحقیقات عصبشناسی نشان داده که تجربه طرد اجتماعی (معادل «قلب سنگی») و احساس تنهایی، هر دو مسیرهای عصبی مشابه درد فیزیکی را فعال میکنند – یعنی مغز این رنجها را مثل سوختگی جدی میگیرد. جالب اینکه تنهایی مزمن حتی سیستم ایمنی را تضعیف میکند. آیا تا حالا دقت کردهاید چرا این دو حس گاهی غیرقابل تحملتر از درد جسمیاند؟
راهکار:
این جمله به دو منبع رنج اشاره دارد: سنگدلی دیگران و تنهایی خود. شاید بتوان آن را اینطور بازنویسی کرد: «دیدن قلب سنگی یعنی طرد شدن، و دیدن دلتنگی یعنی یادآوری فقدان؛ هر دو زخمهاییاند که زمان التیامشان میدهد.»