زمانی که نگاهت به معشوق تغییر میکند:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «Perceptual Adaptation» وجود دارد: مغز ما برای صرفهجویی در انرژی، با تکرار یک محرک (مثل چهره یک فرد) حساسیت خود را نسبت به آن کاهش میدهد. این میتواند توضیحدهندهٔ بیحسی عاطفی و تغییر نگاه پس از مدتی باشد. آیا این «عادی شدن» اجتنابناپذیر است یا انتخاب؟
راهکار:
این حسِ تغییر ناگهانی در نگاه، گاهی ناشی از «سندروم عینک رز» است؛ یک سوگیری شناختی که در آن در ابتدای رابطه، طرف مقابل را ایدهآلتر از واقعیت میبینیم و با گذشت زمان، این تصویر فرو میریزد. شاید مفید باشد که بپرسیم: کدام بخش از این نگاهِ گذشته واقعی بود و کدام بخش، projection آرزوهای خودمان؟