دیدن جمال یار

جمال یار و صفای آینه دل؛ شهود بی‌کرانه:

در سنت عرفانی، «جمال» نه صفتی در شیء بلکه نسبتی میان ناظر و آینه است؛ ابن‌عربی دیدن را مشروط به صیقل قلب می‌داند و «پرده» را همان تعین نفس می‌شمارد. از این رو توجه، پیش از دیدن، جهان را غربال می‌کند. آیا پرده همان جایی است که ما آن را «من» می‌نامیم؟

راهکار:

این متن دیدن را از چشم به «صیقل آینه» منتقل می‌کند؛ یعنی مسئله مکان دیدن نیست، کیفیت شفافیت ناظر است. می‌توان آن را این‌طور خواند که هر پرده، نه مانع بیرونی، بلکه لایه‌ای از خودِ نگاه است.