دیدن همه چیز

فقط یک ظهور مونده تا کلکسیون تجربه‌هامون کامل بشه!:

توهمِ «پایان تاریخ» می‌گه آدم‌ها فکر می‌کنن همه‌چیز رو دیدن و آینده تغییری نمی‌کنه؛ ولی مغز ما بعد از هر تجربه‌ی تازه، سریع به وضع جدید عادت می‌کنه (عادت‌پذیری) و حس تازگی رو از دست می‌ده. به همین دلیل حتی انقلاب‌های علمی و اجتماعیِ بعدی هم برامون عادی می‌شن. اون «ظهور» هم اگه بیاد، بعد از چند روز تبدیل می‌شه به یه تیکه‌ی معمولی از کلکسیون. سؤال اینه: نادیده‌های واقعیِ داخل همین زندگی روزمره‌مون رو کی می‌خوایم ببینیم؟

راهکار:

یک بازتعریف تیز: کلکسیونت فقط چیزهایی نیست که دیده‌ای؛ چیزهایی هم هست که هنوز با «نگاه جدید» ندیده‌ای. مثلاً همین زندگی عادی را می‌شود جوری دیگر دید؛ هر نگاه تازه، یک «ظهور کوچیک» است.