شعر عاشقانه غمگین: گل من بودی و یه دفعه چیدنت:
بو در مغز میان‌بر دارد: پیاز بویایی تقریباً بدون واسطه به آمیگدال و هیپوکامپ وصل است، پس یک عطر یا چهره میتواند خاطره‌ای را کامل بازسازی کند. عشق اول هم مثل «درد فانتوم» است: عضو رفته، مدار عصبی هنوز می‌سوزد. دیدن دوباره، حافظه را دوباره‌تثبیت می‌کند؛ نه گذشته را برمی‌گرداند، نه تو را همان آدم قبلی.
راهکار:
این خط، تعلیق میان «دیدن دوباره» و «چیدن» را به یک پارادوکس تبدیل می‌کند: دیدن دوباره گل را برنمی‌گرداند؛ فقط نشان می‌دهد ریشه‌اش هنوز در ذهن تو زنده است. ادامه‌اش را از زبان همان گل بنویس: «تو چیدی، من اما هر بهار از یاد تو سبز می‌شوم.»