کاش کسی نگارش را در میان شعله نبیند:
آیا میدانستی در روانشناسی به این پدیده «اثر تماشاگر» میگویند؟ وقتی کسی در بحران است، حضور ناظران اغلب واکنش او را تشدید میکند. اینجا شاعر میگوید: «نگارش» (عشق یا هویت) در میان آتش، اگر دیده شود، بیشتر میسوزد. انگار نگاه دیگران، خودش سوخت اضافهای است بر آتش رابطه. سوالی که پیش میآید: آیا عشق واقعی برای بقا نیاز به خلوت دارد؟
راهکار:
این متن انگار از دل یک رابطهٔ سوخته میآید. اگر خودت در چنین موقعیتی هستی، یک قدم به عقب بردار و ببین آیا این «شعله» همان آتش نابودکننده است یا گرمای زندگیبخش؟ گاهی نگاه نکردن، خودش نوعی نگهداری است.