وقتی آسمان هم خیال تو را نقاشی میکند:
این پدیده پاریدولیا نام دارد: مغز انسان بهویژه در ناحیهی فیوزیفورم چهره، به شدت برای تشخیص الگوهای آشنا حتی در تصادف کامل تنظیم شده. در حالت عشق، ترشح دوپامین آستانهی این بخش را پایین میآورد و باعث میشود تصویر معشوق را در بافت ابر، چوب یا حتی لکههای چای ببینی. جالب اینجاست که نیاکان ما همین مکانیزم را برای تشخیص شکارچی در میان بوتهها به کار میبردند. حالا این مکانیزم باستانی، وقف خیالبافیهای عاشقانهات شده.
راهکار:
ذهن عاشق حتی از تکههای پنبهای آسمان هم معشوق را بیرون میکشد؛ این یعنی عشق تو نه فقط در قلب، که در سیمکشی مغز جا خوش کرده و ابرهای تصادفی را به گالری خصوصیات تبدیل میکند.