اعتیاد به عشق؛ دود حسرت و عکس بیفایده بعد از جدایی:
همان مسیر پاداش که کوکائین را فعال میکند، دیدن عکس معشوق را هم روشن میکند. هلن فیشر در اسکن مغز نشان داد عشق رمانتیک وابستگی دقیقاً به همان سیستم دوپامین دارد؛ حتی «رد شدن در عشق» نواحی مرتبط با ترک مواد را فعال میکند. پس این «کامگرفتن از دود» استعاره صرف نیست، یک پروتکل عصبی است. حالا سؤال این است: آیا عاشقی یک اعتیاد بیوشیمیایی است؟
راهکار:
این بیت فقط حسرت نیست؛ دارد تصویر یک دوز عصبی را نشان میدهد: آدم به عکس میچسبد چون مغز هنوز «امکان تکرار» را میبیند که نمیبیند. پس عکس نه یادگار، که سرنگی از دوپامین است؛ و خودِ شاعر هم میداند «چه سود».