دیده شدن پس از مرگ

سناریوی مرگ خودم؛ وقتی فقط بعد از رفتن دیده می‌شویم:

این سناریو در روان‌پزشکی به «سندرم کوتارد» نزدیک است؛ وضعیتی که فرد باور دارد مرده است. اما نسخه‌ی شبکه‌ی اجتماعی آن، تمرین مرگ برای دریافت محبتی است که در زندگی گم شده. جالب‌تر اینکه سوگواری نمایشی غریبه‌ها می‌تواند به «اندوه انگلی» تبدیل شود؛ یعنی غریبه‌ها از غم دیگران برای خودشان معنا می‌سازند و ماجرا را به روایت خودشان تبدیل می‌کنند.

راهکار:

این سناریو در واقع یک آینه برعکس است: کسی که مرگش را تصور می‌کند، دارد نیاز به دیده‌شدن و زنده‌بودن را فریاد می‌زند. تلخی ماجرا اینجاست که در این خیال، محبت فقط وقتی می‌رسد که دیگر تمام شده باشی؛ نسخه‌ی واقعی‌تر شاید این باشد که همین امروز کسی دستت را بگیرد و بگوید «خوبی؟» — بدون نیاز به خاک.