تو پیدام میکنی حتی اگه نامرئی شم:
در روانشناسی به این «نادیدهانگاری انتخابی» میگویند: مغز انسان فقط چیزهایی را میبیند که برایش اهمیت دارد. جالبتر اینکه تحقیقات نشان داده وقتی ذهن کسی درگیر توست، حتی در جمع شلوغ صدای تو را از میان همه تشخیص میدهد؛ همان «اثر مهمانی کوکتل». پس نامرئی شدن در برابر چشمهای معمولی ممکن است، اما در برابر سیستمی که به نام عشق تنظیم شده، نه.
راهکار:
نامرئی بودن فقط برای چشمهاست؛ کسی که عاشقانه پیدات میکند، با عادتِ دیدن پیدایت نمیکند، بلکه با حسِ بودنت پیدایت میکند. شاید این جمله دعوتی است به اینکه دیده شدن را به دیدهبانِ دل بسپاریم، نه به چشم.