مروارید و سنگ‌ریزه؛ وقتی ارزش دیده نمی‌شود:
در اقتصاد رفتار، «پاداش متغیر» اعتیادآورتر از «پاداش ثابت» است؛ مغز برای سنگ‌ریزه‌ای که گاهی هست و گاهی نیست دوپامین بیشتری می‌ریزد تا مرواریدی که همیشه در دسترس است. این‌طور وفاداری ثابت می‌تواند کسل‌کننده و ابهام، جذاب جلوه کند. آیا ما عاشق ارزش می‌شویم یا معمای دست‌نیافتنی؟
راهکار:
این جمله را می‌توان بازخوانی کرد: مسئله کم‌ارزشی مروارید نیست، ناهم‌ترازی معیارهاست. ارزش واقعی در رابطه با انتخاب طرف مقابل سنجیده نمی‌شود؛ اما ماندن در انتظار سنگ‌شناس، مروارید را فرسوده می‌کند. مسیر سالم، یافتن چشمی است که مروارید را ببیند، نه تغییر ماهیت آن.